GREETINGS

സ്വാമിജി, നമ്മുടെ കര്‍മ്മഫലങ്ങളും, ആഗ്രഹങ്ങളും ആണു നമ്മുടെ വരും ജന്മത്തെ നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്നതെങ്കില്‍, ഈ കര്‍മ്മങ്ങളും, ഭഗവല്‍ പ്രേരയണാല്‍ തന്നെ അല്ലേ സംഭവിക്കുന്നതു? രാമായണം വായിക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ തോന്നിയ ഒരു സംശയം ഉണ്ടു. ദേവന്മാരുടെ പ്രേരണയാല്‍ മഥരയുടെ നാവിന്മേല്‍ സരസ്വതീ ദേവി ഉപവിഷ്ടയായെന്നും അങിനെ കൈകേയിയുടെ ദുര്‍വാക്കുകള്‍ രാമനെ കാട്ടിലേക്കയച്ചു എന്നും.മറ്റൊന്നു, രാവണന്‍, കുംഭകര്‍ണ്ണനോടൂ യുദ്ധ്ത്തിന്നു സജ്ജമാകുവാന്‍ ആവശ്യപ്പെടുമ്പോള്‍ , കുംഭകര്‍ണ്ണന്റെ ഉപദേശങള്‍ കേട്ടു കോപിക്കുന്ന രാവണനോടു കുംഭകര്‍ണ്ണന്‍ പറയുന്ന വാക്കുകളും ഉണ്ടല്ലോ. ” എത്ര തന്നെ ആയാലും, കഴിഞുപോയ ജന്മങ്ങളിലെ സംസ്കാരങ്ങള്‍ നമ്മെ പിന്തുടരും, ഒരു സംഗതി തെറ്റാണെന്നു അറിഞാലും മനസ്സു അതില്‍ തന്നെ പോയി നില്‍ക്കും എന്നും. അതിന്റെ ഫലങ്ങള്‍ അനുഭവിക്കാതെ കഴിയില്ല എന്നും. ” അപ്പോള്‍ പരമമായ ആ ശക്തിയേക്കാള്‍ കര്‍മ്മങ്ങള്‍ക്കും വാസനകള്‍ക്കും ശക്തിയുണ്ടെന്നാണോ അര്‍ഥം? നമ്മില്‍ തന്നെ ഉള്ള ആ പരമമായ ശക്തി തന്നെയാണു ഭഗവാന്‍ എന്നിരിക്കെ, പ്രാര്‍ഥനകള്‍ക്കും, നമ്മില്‍ തന്നെയുള്ള ശക്തി തന്നെ അല്ലേ മറുപടി നല്‍കുന്നതു? അപ്പോള്‍ തെറ്റെന്നും ശരിയെന്നും വിവക്ഷിക്കുന്നതിന്റെ അതിര്‍ എന്താണു? എത്രതന്നെ ശ്രമിച്ചിട്ടും ധ്യാനം എന്ന ഭാവത്തില്‍ മനസു നില്‍ക്കുന്നില്ലാ. ചിലര്‍ പറയുന്നു, ഭഗവല്‍ രൂപത്തെ മനസ്സില്‍ ഭാവനയിലൂടെ കൊണ്ടുവന്നു അതില്‍ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതാണു ധ്യാനം എന്നു. ചിലര്‍ പറയുന്നു, ചിന്തകള്‍ ഇല്ലാതെ മനസ്സിനെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതാണു ധ്യാനം എന്നു. മറ്റുചിലര്‍ പറയുന്നു, ശൂന്യതയെ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതാണു ധ്യാനം എന്നു. ശ്വാസത്തിന്റെ താളത്തില്‍ മനസ്സുറപ്പിക്കുന്നതാണു ധ്യാനം എന്നു ചിലര്. ഈ പറഞ എല്ലാ ആളുകളും, ഈ തരത്തില്‍ ധ്യാനം അഭ്യസിക്കുന്നവരാണു. അപ്പോള്‍ ധ്യാനം എന്നതു ശരിക്കും ഏതാണു? അറിവുള്ളവരോടു മാത്രമല്ലേ ഈ ശംശയങ്ങള്‍ ചോദിക്കാനാകു.പലപ്പോളും, തോന്നിയിട്ടുള്ള ഈ സംശയങ്ങള്‍ ദൂരികരിച്ചു തരണമെന്നു അപേക്ഷിക്കുന്നു. സരോജിനി